Jolanta Zakrzewska

Jolanta Zakrzewska (z domu Szumowska) urodziła się 19 kwietnia 1939 we wsi Kukowicze, mieszczącej się na dawnej granicy polsko-białoruskiej. „Przez wojnę to wszędzie mieszkaliśmy” – mówiła. Około roku 1945-1946 rodzina Zakrzewskich mieszkała u siostry ojca p. Jolanty w Osmołowie. Mieszkali też u braci jej mamy (do 15 roku życia). Od 15 roku życia p. Jolanta przebywała w Mińsku, gdzie uczęszczała do policealnej szkoły plastycznej.
W Łodzi kończąc szkołę, mieszkała na ul. Marysińskiej 99 u siostry jej mamy. Potem przeniosła się na ul. Miedzianą również w Łodzi. Od 1968 roku mieszka w obecnym mieszkaniu.
Jej ojciec Jan z zawodu „kierował ludźmi”, natomiast matka Maria była gospodynią domową, a po przeprowadzce do Łodzi pracowała w wykańczalni.
Pani Zakrzewska jest jedynaczką, Polką, która kiedyś była wyznania katolickiego, natomiast teraz identyfikuje się jako osoba bezwyznaniowa.
Jolanta Zakrzewska od 15 roku życia uczęszczała do plastycznej szkoły policealnej w Mińsku, w której spędziła trzy lata na edukacji. Budynek szkoły mieścił się w Teatrze Wielkim. Następnie uczęszczała do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych przy ul. G. Narutowicza 77 do klasy graficzno-filmowej. Mówi, że szkołę ukończyła w roku 1959, jednak w jubileuszowym numerze gazetki szkolnej z października 2010 roku udostępnionym przez Łódzkie Liceum Plastyczne można znaleźć informację, że Jolanta Szumowska ukończyła szkołę w 1962 roku.
Pani Jolanta była zamężna z Jerzym Zakrzewskim od 1963 do 1981 roku. Jej mąż
z zawodu był plastykiem, ukończył to samo liceum plastyczne co jego żona. Pracował jako animator w Oddziale Filmów Rysunkowych Studia Małych Form Filmowych „Se-Ma-For” do 12 stycznia 1963 roku. Często pracował przy tworzeniu czołówek. Przed przyjściem do Se-Ma-Fora uczęszczał do Akademii Medycznej w Łodzi.
Państwo Zakrzewscy mieli jedno dziecko, syna Igora, urodzonego w 1965 roku. Igor Zakrzewski ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Łodzi, a z zawodu jest plastykiem i grafikiem.
Jolanta Zakrzewska była członkinią Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego do około 1963-1964 roku. Była także członkinią Rady Pracowniczej Studia. Pracowała w związkach zawodowych, w których pod koniec ich istnienia miała okazję pełnić funkcję przewodniczącej, do czego ostatecznie nie doszło.
J. Zakrzewska pracowała w Se-Ma-Forze od 1959 roku do 31 stycznia 1995 roku. Zaczynała od posady malarki, następnie była kopistką malarką, a później drogą awansu otrzymała posadę kierowniczki pracowni malarskiej w Oddziale Filmów Rysunkowych (na przełomie lat 70. i 80.). Nie uczestniczyła w żadnych kursach zawodowych. Od razu po szkole zaczęła pracę w Studiu, wcześniej odbywając tylko praktyki w Studiu Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej. „Ja całe lata... 36 lat pracowałam w Se-Ma-Forze. To znaczy 36 lat do... zaczęły się właśnie zwolnienia i zaczęły się te przechodzenia na wcześniejszą emeryturę. Bo jeszcze cztery lata jeszcze pracowałam... ostatni film ten już był robiony, kiedy już nie byłam na etacie. Po prostu byłam kierowniczą w dalszym ciągu i te parę filmów, jeszcze jakieś tam końcówki serii były kończone” – tak wspomina swoją pracę.
Pani Zakrzewska wspomina, że pierwsza realizacja, przy której pracowała, to „Niteczka", jednak nie wiadomo o jaki film dokładnie chodzi, ponieważ nie udało się zweryfikować informacji na jego temat.
Jednym z pierwszych przedsięwzięć filmowych, w których uczestniczyła jako kopistka malarka, były też „Romanse" Józefa Skrobińskiego, ukończone w 1960 roku. Ostatni film, przy którym pracowała w Se-Ma-Forze, to „Siedmiomilowe trampki" (reż. Krzysztof Rynkiewicz, 1993). Wspomina również, że ostatni film animowany, przy którym pracowała przed przejściem na artystyczną emeryturę, to „Eden" (2002) Andrzeja Czeczota. Oprócz tego współpracowała też przy takich realizacjach jak: „Diabelski most" (reż. Andrzej Piliczewski, 1983), „Sznurowadło w supełki" (reż. Stanisław Lenartowicz, 2000), pierwszy odcinek „Dziwnego świata kota Filemona" – „Nazywam się Filemon" (reż. Ludwik Kronic, 1972), „Wigilia w lesie" (reż. Stanisław Lenartowicz, 1996) czy „Człowiek = człowiek" (reż. Józef Gębski, Antoni Halor, 1971).
Pani Zakrzewska uważa, że studio Se-Ma-For wykształciło bardzo dobre kadry. Dzieli się opinią, że na początku jej pracy panowała ogromna dysproporcja, jeśli chodzi o jakość sprzętu między Se-Ma-Forem a SFR w Bielsku. Później te różnice wyrównały się i pracownicy Se-Ma-Fora dysponowali podobnej jakości materiałami do pracy, mimo że – jej zdaniem – rysunek w Studiu był za mało doceniany. Określa Se-Ma-For jako „ojcowskie studio dla tych wszystkich, którzy kończyli Szkołę Filmową”. Nie ukrywa jednak, że praca
w przedsiębiorstwie przy animacjach rysunkowych była dosyć nudna i monotonna – „…u nas się siedziało. Dlatego mamy karki, oczy nam powysiadały i szyje nam powysiadały, bo każdy siedział i ściubolił”.
Pani Jolanta przyznaje, że nigdy nie brała pod uwagę ścieżki zawodowej w innej dziedzinie artystycznej i cieszy się z zawodu, którego się wyuczyła. Pracowała bardzo dużo, szybko, często ponad normę, a na porządku codziennym było zabieranie przez nią pracy do domu.
Osoby, z którymi najczęściej współpracowała to reżyserzy: Ireneusz Czesny, Andrzej Piliczewski i Ryszard Szymczak, asystentki reżyserów: Irena Gorczyńska i Halina Krajewska, kopistki: Alicja Czernelecka i Julitta Freisler, malarki: Jadwiga Fidelus, Danuta Białas i Dorota Glinkowska, animatorzy: Jerzy Derdzikowski i Teresa Błaszczyk oraz scenografka Anna Duda23. Zakrzewska przyznaje, że ze wszystkimi prócz H. Krajewskiej utrzymywała przyjazne relacje towarzyskie. Co się zaś tyczy relacji zawodowych, podczas pracy dysponowała ograniczonym zaufaniem wobec animatorów oraz fazistów ze względu na niepewność dotyczącą ich wkładu i terminowości w wykonywanej pracy. Uważa, że to przez nich premiery niektórych filmów obsuwały się nawet o kilka tygodni.
Wspomina, że jako nastolatka – poza pobytem w Mińsku – była na wycieczce
w Leningradzie w 1957 roku. Do jej osiągnięć należy zaliczyć liczne dyplomy za pracę powyżej normy. Została także wyróżniona orderem Zasłużenia dla Kultury Polskiej, który wręczono jej w latach 80.
W Internecie nie znajdziemy wielu informacji dotyczących Jolanty Zakrzewskiej. Ma ona zadedykowany wpis na stronie filmpolski.pl, jednak jest on niekompletny. Jej nazwisko znajduje się także w jubileuszowym wydaniu gazetki szkolnej z października 2010 roku udostępnionym przez Liceum Plastyczne w Łodzi, lecz jest tam wymieniona wyłącznie na liście absolwentów, którzy ukończyli szkołę w 1962 roku.


Narodowość: polska
Miejsce zamieszkania:
Kukowicze
Osmołów
Mińsk
Łódź, ul. Marysińska 99
Łódź, ul. Miedziana
Wykształcenie:
Liceum Plastyczne w Łodzi (?-1962)
Policealna szkoła plastyczna w Mińsku
Zatrudnienie:
Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For (1959-1995), Kierowniczka pracowni malarskiej
Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For (1959-1995), Kopistka malarka