Jadwiga Wendorff

Jadwiga Wendorff z domu Rojewska urodziła się 13 marca 1944 roku we Włocławku, gdzie mieszkała przez 17 lat. Uczęszczała tam do Liceum Ogólnokształcącego nr III im. Marii Konopnickiej, znajdującego się przy ulicy Stanisława Bechiego 1. Dzięki dobrym wynikom w nauce dostała stypendium i przeprowadziła się do Łodzi, gdzie rozpoczęła studia filologii polskiej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. Studiowała tam w latach 1961-1966 i ukończyła naukę z bardzo dobrymi wynikami, które umożliwiły jej późniejszy rozwój kariery. Swoją pracę dyplomową poświęciła słowotwórstwu w literaturze XIX wieku.
J. Wendorff jest Polką wyznania katolickiego. W czasie studiów udzielała się w Zrzeszeniu Studentów Polskich, do którego nadal należy. Była też dyrektorką Klubu Studenckiego (poświęconego głównie filmom, w którym własne etiudy tworzyli m.in. Grzegorz Królikiewicz i Marian Glinkowski) w domu studenckim „Balbina”. Przez około 5 lat, w okresie gierkowskim, należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, ale nie pełniła w niej znaczących funkcji. J. Wendorff do teraz mieszka w Łodzi, aktualnie przy ulicy Kosynierów Gdyńskich 25.
Ojciec J. Wendorff miał wykształcenie podstawowe i był ogrodnikiem, a matka, posiadająca wykształcenie średnie, była nauczycielką edukacji wczesnoszkolnej. Miało to prawdopodobnie wpływ na początek kariery J. Wendorff, ponieważ od 1966 roku przez kilka lat była nauczycielką języka polskiego w szkole (w wywiadzie podała najpierw liczbę 6-7 lat, ale później stwierdziła, że musiała tam pracować dłużej), a następnie zastępczynią dyrektora szkoły. J. Wendorff bardzo dobrze znała język francuski, a także język rosyjski na poziomie komunikatywnym, mimo tego, że w domu rodzinnym jedynie jej matka znała język obcy (niemiecki w stopniu bardzo podstawowym).
W 1965 roku J. Wendorff wyszła za mąż za profesora medycyny, neurologa, z którym doczekała się dwójki dzieci – Pawła Krzysztofa Wendorffa, urodzonego 19 września 1965 roku i Joannę Zofię Wendorff-Østergaard, urodzoną 22 sierpnia 1971 roku. Obydwoje pracują obecnie w zawodach związanych z filmem – syn jest operatorem, reżyserem i producentem, a córka jest producentką filmową i wykładowczynią na Wydziale Organizacji Sztuki Filmowej PWSFTViT w Łodzi.
J. Wendorff pracowała w branży filmowej przez wiele lat, od 1979 do 1990 roku pełniła funkcję dyrektorki artystycznej/kreatywnej w Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For (Wróblewska, 2014) i zajmowała się tam kierownictwem nad produkcją scenariuszy, które oceniała wraz z pracownikami redakcji, a jej biuro znajdowało się przy ulicy Pabianickiej 34 (na pierwszym piętrze, naprzeciwko sekretariatu). Następnie, dzięki zdobytemu w Se-Ma-Forze doświadczeniu, w 1991 roku założyła własne Studio Filmowe Anima-Pol (Wróblewska, 2014) (pierwotnie, w latach 1989-1990, była to spółka polsko-francuska, której jednym z pomysłodawców był Léon Zuratas) i sprawowała w nim obowiązki prezeski do 2017 roku, do momentu zrealizowania przez nią ostatniego projektu, czyli filmu animowanego „Ucieczka" (reż. Jarosław Konopka). Wspólnie z J. Wendorff do Anima-Polu przeszli także inni pracownicy Se-Ma-Fora, w tym m.in. Ireneusz Czesny, Dorota Bernadowska i Wiktor Skrzypek. Podczas pracy w Anima-Polu współpracowała blisko ze Studiem Miniatur Filmowych w Warszawie przy produkcji serialu „Podróże na burzowej chmurze" (2008-2009), którego główną reżyserką była Agnieszka Sadurska. Ze względu na problemy ze wzrokiem musiała zawiesić swoją działalność w Anima-Polu, pozostając na stanowisku prezeski jeszcze przez około rok. Do 2017 roku pozostawała czynną producentką filmów animowanych i dokumentalnych. Obowiązki zarządzania studiem pierwotnie przejęli syn i córka J. Wendorff, jednak później prowadził je już sam Paweł Wendorff. Dodatkowo w latach 2000-2005 była ekspertką w Agencji Produkcji Filmowej, a od 2006 do 2010 roku pełniła tę funkcję w Polskim Instytucie Sztuki Filmowej.
Pracę w SMFF Se-Ma-For J. Wendorff wspomina jako dobry czas, w szczególności zwraca uwagę na panującą tam artystyczną i przyjazną atmosferę i choć zarówno środki materialne, jak i wszystkie rzeczy potrzebne do produkcji, były ściśle wydzielone, to nie zdarzały się o to pretensje. Przyznaje, że praca w Se-Ma-Forze podobała jej się znacznie bardziej niż ta późniejsza w Anima-Polu. J. Wendorff mówi, że pracowała tyle, ile należało wówczas do jej obowiązków pracy, choć zaznacza, że była to praca nienormowana i zdarzały się liczne nadgodziny i cotygodniowe wyjazdy służbowe do Warszawy. Szczególnie ważną osobą w karierze zawodowej J. Wendorff był Zbigniew Godlewski, który polecił jej, by startowała na stanowisko dyrektora artystycznego. Do pracy w studio wprowadzał ją natomiast Wiktor Budzyński, także dobrze przez J. Wendorff wspominany.
W samym Se-Ma-Forze najlepszy kontakt miała z osobami z redakcji, Antonim Bańkowskim i Sławomirem Grabowskim, swoimi najbliższymi współpracownikami. Wśród twórców najbliższymi jej osobami byli Daniel Szczechura, Edward i Teresa Sturlisowie oraz Jadwiga Kędzierzawska.
Podczas okresu pracy na stanowisku kierowniczym w Se-Ma-Forze, J. Wendorff jeździła na liczne festiwale w Polsce i za granicą, w tym nie tylko na Krakowski Festiwal Filmowy, Festiwal Polskich Filmów Fabularnych i Międzynarodowy Festiwal Filmów Animowanych w Annecy, ale też na festiwale w Sofii (Bułgaria) czy Giffoni Valle Piana (Włochy). Ze względu na znajomość języka francuskiego najczęściej podróżowała służbowo do Francji. Brała również udział w innych wyjazdach zagranicznych – pojechała m.in. na szkolenie odbywające się w Szwajcarii oraz na kilkuosobową delegację do Finlandii, w związku z polsko-fińską koprodukcją Kalevala (reż. Stanisław Lenartowicz, 1983-1986).
J. Wendorff wielokrotnie wypowiadała się o potrzebie tworzenia w Polsce mądrych i ciepłych filmów dla młodego widza oraz istocie promocji polskiego filmu za granicą, publikując również sprostowania w sprawie błędnych informacji podawanych na ten temat w prasie. Zatwierdzone przez nią filmy zdobywały liczne nagrody (jako dyrektorka artystyczna zatwierdzała wszystkie filmy od 1979 roku). W latach późniejszych zdobyła też wyróżnienia indywidualne, m.in. nagrodę dla najlepszego filmu średniometrażowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym DiverCine w Montevideo oraz nagrodę specjalną Młodego Jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Telewizyjnych dla Dzieci „Prix Danube” w Bratysławie za film „Gdzie jest Nowy Rok?" (reż. Janusz Martyn, Robert Turło, 2006) oraz nagrodę specjalną na Festiwalu Filmów Animowanych w Londynie za film „Ucieczka".


Narodowość:
polska
Miejsce zamieszkania:
Włocławek (1944-1961)
Łódź (1961-obecnie)
Łodź, ul. Kosynierów Gdyńskich 25 (?-obecnie)
Wykształcenie:
Liceum Ogólnokształcące nr III im. Marii Konopnickiej we Włocławku
Wydział Filologiczny Uniwersytetu Łódzkiego (1961-1966)
Zatrudnienie:
Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For (1979-1990)
Studio Filmowe Anima-Pol (1991-2017)