Krystyna Kulczycka

Polka mieszkająca w Ksawerowie od co najmniej 10 lat. Jej ojciec był nauczycielem w szkole, ale prywatnie zajmował się mechaniką. Matka natomiast poświęciła się opiece nad czwórką dzieci. K. Kulczycka w 1957 roku ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Łodzi na wydziale grafiki filmowej, gdzie uczyła się w latach 1952-1957. Obecnie placówka mieści się przy ulicy Mohandasa Gandhiego 14 w Łodzi, a wcześniej znajdowała się przy ulicy Próchnika 43.
K. Kulczycka była związana ze Związkiem Zawodowym Artystów Animacji i Filmu, który obecnie nosi nazwę Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Jej aktywność w tej organizacji sięga początków pracy w Studio, czyli ok. lat 60 XX wieku. Kulczycka rozpoczęła pracę w SMFF Se-Ma-For w 1957 roku. Pracowała ona jako animatorka zarówno filmów rysunkowych, jak i lalkowych w latach 1964-1990. Później pełniła funkcję asystentki reżysera w latach 1975-1990 oraz reżyserki w latach 1978-1992.
W odniesieniu do wyposażenia studia, K. Kulczycka zauważyła, że w czasie, w którym pracowała w Studio brakowało wielu potrzebnych narzędzi, ale mimo to pracownicy potrafili dostosować się do niekorzystnych warunków i tworzyć unikalne rozwiązania. Jej wypowiedzi sugerują, że kreatywność i improwizacja były kluczowymi elementami ich pracy, co z kolei przyczyniło się do wyjątkowego charakteru filmów animowanych tworzonych w Se-Ma-Forze. Zwraca uwagę na brak rywalizacji z innymi studiami animacji w Polsce. Wobec poziomu artystycznego i technicznego przedsiębiorstwa reżyserka sugeruje, że w przypadku wykonywanych rysunków i wyposażenia, na którym pracowano, poziom Studia był porównywalny do innych polskich studiów animacji tamtego okresu. We wspomnieniach Kulczyckiej o Se-Ma-Forze, można znaleźć informacje, że choć było to studio małe, to oferowało przyjemne i swobodne warunki pracy. W odpowiedzi na pytanie o istnienie przedszkola czy stołówki K. Kulczycka opisuje, że Studio nie miało przedszkola. Opisuje możliwość korzystania z kuchni, gdzie znajdowała się lodówka, a pracownicy mogli przygotowywać posiłki.
K. Kulczycka współpracowała z wieloma osobami: reżyserami Jadwigą Kudrzycka, Aliną Kotowską, Teresą Puchowska-Sturlis, Lucjanem Dembińskim, Marianem Kiełbaszczakiem; scenarzystami, scenografami i reżyserami Tadeuszem Wilkoszem, Andrzejem Piliczewskim; kierownikiem produkcji Krystyną Zasadą; montażystką Barbarą Sarnocińską; fotosistką i asystentką operatorów Jolantą Malicką. Kulczycka dobrze wspomina współpracę z tymi realizatorami.
W życiu prywatnym K. Kulczycka utrzymywała przyjacielskie relacje zwłaszcza z Tadeuszem Wilkoszem, Lucjanem Dembińskim, Aliną Kotowską i Jadwigą Kudrzycką. Pojawiają się oni jako postacie, które dla K. Kulczyckiej były bliższymi kolegami, a nawet serdecznymi przyjaciółmi. Podkreśla jednak, że określenie "przyjaciel" powinno być stosowane z umiarem, mimo że wszyscy byli w pewien sposób zaprzyjaźnieni.
W kontekście pytań o zagraniczne wyjazdy, K. Kulczycka udzieliła negatywnej odpowiedzi. Kobieta nie miała okazji uczestniczyć w festiwalach ani szkoleniach zagranicznych ze względu na ograniczenia związane z ówczesnymi przepisami prawnymi panującymi w Polsce w latach 70 XX wieku. Zdobycie paszportu było trudne. Według K. Kulczyckiej nikt nie miał go na wyłączność, był on zazwyczaj w urzędach, co skutkowało tym, że dostawali go tylko nieliczni. Tym samym, był to również trudny okres dla współpracy zagranicznej Studio. Ze względu na aspekty związane z polityką powstały ograniczenia w nawiązaniu potencjalnych kontaktów z innymi twórcami animacji w Europie.
K. Kulczycka, jako członkini zespołu realizatorów serialu „Przygody Misia Uszatka” (1975-1987), została jedną z uhonorowanych nagrodą prezesa Komitetu do spraw Radia i Telewizji w 1986 roku za wyjątkowy wkład dzieła animacji.
Warto również wspomnieć o nagrodzie dla serialu „W krainie czarnoksiężnika Oza” (1983-1989) na Festiwalu Filmów Seryjnych dla Dzieci w Gołańczy, gdzie nagrodę za opracowanie plastyczne otrzymał Edward Lutczyn. To jedyna nagroda, jaką otrzymał serial, w którym opracowywała animację rysunkową.