Jerzy Podgórski

Ojciec J. Podgórskiego pracował na stanowisku kierowniczym. Był kierownikiem magazynu z ubraniami WPHW (Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego), a jego matka była właścicielką pracowni krawieckiej. Prowadziła swoją własną działalność i zajmowała się krawiectwem. J. Podgórski, tak jak jego rodzice, jest Polakiem.

J. Podgórski wziął ślub w roku 1975. Nie pojawiają się jednak informacje na temat imienia, a także nazwiska panieńskiego jego żony, lecz pan Podgórski wspomina, że w 2008 roku wzięli rozwód. Jego dokładna data nie jest jednak znana. J. Podgórski ma syna – Wojciecha Podgórskiego. Urodził się on dnia 4 listopada 1980 roku. Nie wykonywał żadnego zawodu związanego z filmem. Sam pan Podgórski nie jest w stanie dokładnie określić jego obecnego zawodu. Z informacji, które posiada, wynika że Wojciech Podgórski pracuje jako kierowca. Odnośnie rodziny małżonki pana Podgórskiego, nie są dostępne informacje dotyczące jego teściów.

W kwestii członkostwa w organizacjach artystycznych, filmowych lub politycznych, wiadomo, że J. Podgórski był członkiem Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych (OPZZ), prawdopodobnie w latach 80. XX wieku, kiedy założone zostało wspomniane Porozumienie1. Raczej figurował jako członek niż aktywnie uczestniczył w jakichkolwiek pracach związanych z członkostwem. Dołączył do związku, ponieważ pełnił też funkcję Społecznego Inspektora Pracy (zawód związany z BHP), co wiązało się z należeniem do związku zawodowego. Do SMFF Se-Ma-For dołączył w 1976 roku, pracował tam ponad 30 lat.

Na początku J. Podgórski był zafascynowany studiem Se-Ma-For. Przy pierwszej wizycie zobaczył lalki z filmu Dwie Dorotki (Zenon Wasilewski, 1956 r.), który oglądał w dzieciństwie. Mimo iż musiał dojeżdżać z Łodzi do Tuszyna, uwielbiał swoją pracę. Był zachwycony sprzętem i pracownią. Według pana Jerzego Studio było jak jedna wielka rodzina. Pan Podgórski wspomina, że gdy jeden z pracowników potrzebował mieszkania, to wieloletnia dyrektor do spraw artystycznych, Jadwiga Wendorff, potrafiła przyspieszyć ten proces. Według relacji Podgórskiego za jej kadencji studio pomagało pracownikom. Jak sam powiedział w wywiadzie „piękne czasy – pracownika traktowali normalnie”.

Po nastaniu Solidarności nie było już umów o pracę i premii, raczej pracowano na zlecenie lub na umowę o dzieło. Pan Podgórski wspomina pracę w Se-Ma-Forze jako „najlepszy okres w moim życiu”.

J. Podgórski przez jakiś czas pełnił funkcję etatowego zastępcy kierownika pracowni. Pojawił się pomysł, aby mianować go kierownikiem pracowni, lecz nie chciał on przyjąć tej posady, uważał bowiem że „tam, gdzie są pieniądze, tam nie będzie nigdy zgody”. Nie chciał, aby posądzano go o dawanie kolegom więcej pieniędzy niż reszcie. Jako że był zatrudniony jako jeden z lalkarzy, określano jego zawód artystą-rzemieślnikiem. Potrafił konstruować lalki. Pasjonował się modelarstwem i na tym znał się najlepiej. Wspomina przykładowo konstruowanie domku do odcinka Przygód Misia Uszatka (1975–1987). Porusza także kwestię pracy nad elementami scenografii przy Trzech Misiach (1982–1986), w której zakres wchodziło chociażby zbieranie materiałów naturalnych (np. kora z drzew) i przystosowywanie ich do pozostałych elementów dekoracji.

Reżyser Marian Kiełbaszczak nakazał kiedyś panu Podgórskiemu (specjalnie jemu) zrobić samochód – małego fiata, dla Uszatka. Świadczy to o wysokiej ocenie pracy p. Podgórskiego. Jerzy Podgórski określa siebie jako gadułę, który potrafił zjednać sobie ludzi. Przez to nie miał wrogów w studiu i był raczej lubiany. Po zakończeniu pracy w Se-Ma-Forze wysłał CV do firmy, która robiła filtry. Byli tam głównie młodzi pracownicy. Pan Podgórski jako starszy człowiek nie został tam miło przyjęty. Znał się jednak na wtryskarkach, więc potrafił sobie sam podregulować maszynę i przez to wyrabiał zawsze ponad normę. Dyrekcja zauważyła zaangażowanie i doświadczenie pana Podgórskiego, dzięki czemu zdarzało mu się dostawać premię (pod stołem) za bardzo dobrą pracę. Przez problemy ze zdrowiem przeszedł na emeryturę. Mówił, że firma mocno ubolewała nad tym faktem.

Podgórski wymienia osoby, z którymi współpracował. Są to: Jolanta Malicka, Alina Michalska, Henryka Sitek, Krystyna Zasada, Teresa Puchowska-Sturlis, Barbara Sarnocińska, Elżbieta Garlicka, Barbara Dyhdalewicz, Jolanta Jodłowska, Jolanta Malicka, Małgorzata Gogolewska, Wiktoria Bartoszek, Anna Szcześniak, Elżbieta Stankiewicz, Wiesława Walczak, Małgorzata Doniec, Maria Orłowska, Zygmunt Smyczek, Tadeusz Wilkosz, Bogdan Malicki, Teresa Ptak, Eugeniusz Ignaciuk, Marian Kiełbaszczak, Jadwiga Kudrzycka, Małgorzata Lewandowska, Eugeniusz Pach, Dariusz Zawilski, Ryszard Przetocki, Kazimierz Wojczuk, Marian Kukuła, Stanisław Pasikowski, Jerzy Świderek, Jacek Workiewicz, Janusz Grzelak.

J. Podgórski był pod wrażeniem pracy Bogdana Chudzyńskiego. Podpatrywał, jak ten pracuje przy tworzeniu lalek i uczył się w ten sposób nowych rzeczy.

Pan Podgórski wraz z Januszem Grzelakiem i Marianem Kukułą tworzyli „trójcę”. Mieli własny system pracy, gdzie sami siebie kontrolowali. Przerwę robili tylko wtedy, kiedy praca była wykonana. Zawsze, gdy ustanowili sobie cele, pracowali, dopóki nie zostały one zrealizowane. Przez to dyrekcja miała do nich zaufanie, a panowie lubili ze sobą pracować.

Pan Podgórski wspomina, że z ramienia Se-Ma-Fora nie miał żadnych wyjazdów. Na festiwale wyjeżdżali głównie reżyserzy, dyrekcja. Lalkarze raczej nie byli zapraszani na takie wydarzenia. Zagraniczne wyjazdy też się nie zdarzały, ale pan Podgórski wspomina, iż jeździł do Opola i Sopotu. Były to zjazdy organizowane przez związki zawodowe dla ludzi z sektora kulturalnego. Taki wyjazd trwał zazwyczaj siedem dni.

J. Podgórski nie wspomina o żadnych konkretnych nagrodach indywidualnych. Jedyna tego rodzaju sytuacja zdarzyła się raz. Dostał on 100 000 złotych premii (pod stołem) za dobrą prace.

Z nagród J. Podgórski wspomina jedynie zdobycie Oscara za Piotrusia i Wilka (Suzie Templeton, 2006).

Narodowość: Polska
Miejsce Zamieszkania:
Łódź, ul. Żeromskiego (po urodzeniu, 01.11.1952 r.)
Łódź, ul. Wschodnia
Łódź, ul. Ratajska (po ślubie w 1975 r.)
Łódź ul. Stoki (około 1976 r.)
Łódź, ul. Konstytucyjna 9 (obecne miejsce zamieszkania, 2024 r.)
Wykształcenie:
Szkoła Podstawowa im. Józefa Bema przy ul. Smogowej w Łodzi (1961 – 1969 r.)
Technikum Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych Spółdzielczości Pracy na ul. Zielonej 15 w Łodzi (1969 – 1973 r.)
Zatrudnienie:
Spółdzielnia Tworzyw Sztucznych Farmedia (1973 – 1976 r.)
Fonika Zakład Radiowy w Łodzi (1976 r. – miesiąc pracy)
Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For (1976 – 1999 r.)
Firma produkująca filtry (Pan Podgórski nie wspomina nazwy firmy ani ile lat tam pracował)
Se-Ma-For Produkcja Filmowa (2008 – 2013 r.)